De Kapittelzaal is bij schemer verlicht.
Laat de klanken en de zwaarte van de ruimte enkele ogenblikken op u inwerken...
Opening
Bbr. Opzz., helpt mij dit Kapittel te openen. Bbr. Opzz., wil onderzoeken of het Kapittel naar behoren is gedekt.
E.Mr., het Kapittel is naar behoren gedekt.
In Orde Broeders! — Br. 1e Opz., bent U Soeverein Prins van het Rozekruis?
De Roos aan het Kruis is mij bekend, E.Mr.
Welke leeftijd hebt U, Br. 1e Opz.?
De leeftijd van 33 jaren, de leeftijd van dieper inzicht en hoger menselijkheid.
In welke tijd leven wij, Br. 1e Opz.?
Wij leven in een moeilijke tijd, E.Mr., een tijd waarin de Duisternis dreigt het Licht te overwinnen, een tijd waarin het Woord steeds weer verloren dreigt te gaan.
Br. 2e Opz., wat is Uw levenstaak?
Waar Duisternis overheerst, wil ik Licht brengen. Waar het Woord verloren dreigt te gaan, wil ik het behouden. Met hoofd, hart en hand wil ik de geest van de O.B.d.H. uitdragen als liefde van mens tot mens.
Hoe wilt U dat bereiken, Br. 2e Opz.?
Door Geloof, Hoop en Liefde. Geloof in de O.B.d.H., Hoop op de overwinning van het Licht, en Liefde tot offer bereid.
Moge Geloof ons schragen, Hoop onze kracht zijn, en Liefde ons bezielen.
Het Kapittel is geopend. Bbr., herneemt Uw plaatsen.
Doel van de bijeenkomst
Eerwaarde Broeders, wij zijn weer samen in de Donkere Kapittelzaal, de ruimte waar wij allen doorheen zijn gereisd om tot het Licht te komen.
Er kwam een ogenblik waarop wij instemmend antwoordden, toen de Eerwaarde Meester ons vroeg: ‘Aanvaardt u het kruis?’
Bij die zware vraag willen wij vandaag stilstaan, en bij de vraag die erop volgt: ‘Wist ik wel waar ik op antwoordde?’ Wij hadden immers geen benul van wat ons te wachten stond, van wat het betekende het kruis op ons te nemen.
Nog steeds kunnen wij ons bij tijd en wijle afvragen wat dit kruis voor ons betekent. Of: wat ons kruis is. Hoe wij het dragen, en hoe het ons draagt.
In dat kruis kunnen wij het leed dat ons raakt treffen en het lot dat ons gegeven is. Wij treffen er de verantwoordelijkheid om het geestelijke en het stoffelijke te verenigen, om onze gekoesterde idealen te toetsen aan de werkelijkheid. En wij treffen er de bestemming: de vraag of ons streven wel gericht is op het plan van de Meester.
Zo komen wij op het punt waarop wij het kruis moeten aanvaarden, steeds weer, in de wetenschap dat ons weten tekortschiet, ons handelen onvolkomen is, en ons streven – ach, ons streven – soms zo zinloos lijkt.
Betekenisloos; zeker met het oog op de eenzaamheid die op de Kruisgang volgt en die wij het liefst ontlopen.
Ik stel u daarom, terwijl u hier zit, nogmaals de vraag, ter overdenking:
‘Aanvaardt u het kruis?’
Plaatsbepaling
Eerwaarde Broeders Opzieners, voordat deze vraag ons werd gesteld, bij onze verheffing tot Soeverein Prins van het Rozekruis: wat was er nodig om tot het punt te komen waarop wij haar konden beantwoorden?
E.Mr., wij hebben gereisd, op zoek naar het Woord, en wij vonden de drie Lichten: Geloof, Hoop en Liefde.
Geloof, het vaste vertrouwen in de Wijsheid van de O.B.d.H.
Hoop, het vaste vertrouwen in de Kracht die ons niet begeeft.
Liefde, het leven in de Schoonheid van de O.B.d.H.
En waar brengen die Lichten ons?
Tot aan het kruis, E.Mr.
Wat wordt ons daar gevraagd?
Dat, E.Mr., kan Broeder Redenaar ons wijzen.
Br. Redenaar, u heeft het woord. Br. Ceremoniemeester wil de Broeder Prins bijstaan in de reizen.
Wanneer de Prins zijn reizen aanvangt, weet hij wat hij zoekt. Het Woord.
Het Licht Geloof wordt ontstoken in het Oosten.
Het Geloof in de Wijsheid van de O.B.d.H. geeft ons ook bij de zwaarste beproevingen houvast in ons geloof in het leven, in onze medemens, in ons hoger zelf.
Het Licht Hoop wordt ontstoken in het Oosten.
Kracht is Hoop. De Hoop op de Almacht van de O.B.d.H. zal ons ook bij de grootste rampen en teleurstellingen steeds nieuwe levensmoed en levenskracht geven, om de weg die wij moeten en willen gaan, voort te zetten.
Het Licht Liefde wordt ontstoken in het Oosten.
Onze Laatste en Hoogste Schoonheid is: te leven in de Schoonheid van de O.B.d.H. Schoonheid is Liefde. Daar gaat het om: de allesomvattende Schoonheid van de Liefde.
( even rust )
Het Licht waarvan hij de stralen zag, nodigt hem uit om dieper de duisternis in te trekken. Hij moet verder afdalen. Hij moet de straten door, waar zijn overtuigingen bespot worden: de Via Dolorosa. Hij moet de moed die hij onderweg verzamelde zien wegglippen. Hij moet de genegenheid en geborgenheid, zijn erkenning, zien verdampen.
Kan de Prins dit uit eigen kracht?
Wendt hij hiertoe zijn eigen wilskracht aan, dan aanschouwt hij slechts zijn eigen hersenspinsels. Hoe graag hij ook wil: de weg die nodig is, zal hij zo nooit gaan.
Wat dient hij dan af te leggen?
Niets, E.Mr. — Er wordt voor hem afgelegd.
Wat wordt dan van hem verwacht?
Het kruis op zich te nemen.
Ik dank u, Br. Redenaar, voor uw arbeid. Herneemt u uw plaats.
Eerwaarde Broeders Prinsen, de Kruisgang, zoals die ons bekend is geworden, stelt een gebed centraal: een bede om kracht die ons als vrijmetselaren iets verplicht. Wij ontdekken samen deze verplichting tegenover de waardigheid van de medemens: overgave betekent dat wij actief aangaan wat onszelf of anderen benauwt. Dat wij, u en ik, de moeite aangaan die het kost om weg te nemen wat ons scheidt. Ook wanneer dat ten koste gaat van wie wij zijn. Ook wanneer wij onszelf moeten verloochenen.
Aanvaardt u het kruis, Br. Prins?
Algoed. Neem dan het zwarte laken weg dat over het Tableau ligt.
Het Tableau is bedekt met een zwart laken.
Uw Kruisgang, Eerwaarde Broeder, is hiermee begonnen.
Laat ons thans die Kruisgang samen gaan.
De Eerwaarde Meester legt de handen op beide schouders van de Kandidaat.
De Ceremoniemeester loopt voorop met de Acaciatak.
De Opzieners volgen in de stoet.
Geef ons de kracht om onze vreugde én verdriet met graagte te dragen.
Geef ons de kracht om onze liefde dienend vruchtbaar te maken.
Geef ons de kracht om nooit de armen te verachten of onze knie te buigen voor aanmatigende macht.
Geef ons de kracht om onze gedachten ver te verheffen boven de kleinigheden van alle dag.
De Opzieners en de Ceremoniemeester blijven staan. De Eerwaarde Meester houdt de Kandidaat nog vast en draait hem naar het Tableau.
Geef ons de kracht om dat wat wij kunnen, (legt handen op zijn eigen schouders, de Eerwaarde Meester laat los) liefdevol te onderwerpen aan uw wil.
Eerwaarde Broeders, schaart u zich met ons rond het Tableau en stelt u in het Teken van de Goede Herder.
Wanneer wij op onze reizen, in ons leven, op een punt komen waarop wij moeten aanvaarden dat wij niets kunnen doen – dat de wereld te groot is om te veranderen, dat de last te zwaar is om te dragen – dan maken wij de Kruisgang. Want op dat moment, in de confrontatie met de zwaarte, nemen wij verantwoordelijkheid voor wat er van ons gevraagd wordt.
Ook al weten wij niet wát er van ons gevraagd wordt.
Dit is het moment van het zaaien in de Gezellengraad, waarop de ruwe aarde waarmee wij moeten werken zichtbaar wordt. Het is hetzelfde moment waarop de Meester zich geheel geeft.
Zo vraagt het ons, Eerwaarde Broeders, onszelf te geven.
Om met overgave, met al ons kunnen, de Liefde dienend vruchtbaar te maken.
Herneemt uw plaatsen, Broeders.
Sluiting
Eerwaarde Broeders, het is mijn voornemen deze plechtigheid te beëindigen. In orde broeders! Br. 1e Opz., wat is nu onze taak?
Bouwen aan de Tempel bezield door de geest van Liefde als blijmoedig drager van het Kruis.
Aan welke Tempel bouwen wij, Br. 1e Opz.?
Aan de Tempel in onszelf en in onze medemensen.
Br. 2e Opz., hoe laat is het?
Het is het uur van de stilte. Het uur waarin het zaad in de donkere aarde rust en het Woord wordt bewaard.
Eerwaarde Broeders Prinsen, in dit gezegend uur, waarin de mens beseft hoe hij waarlijk mens kan zijn, roep ik U toe: “Bewaart het Woord in de stilte van uw gemoed, totdat de tijd vervuld is!”
En hiermee, Soeverein Prinsen van het Rozekruis, sluit ik dit Kapittel! Emmanuel!
Pax Vobis!
Het Kapittel is gesloten, gaat heen en bewaart de kiem in het hart.
Geef ons de kracht
om onze vreugde én verdriet
met graagte te dragen.
Geef ons de kracht
om onze liefde
dienend vruchtbaar te maken.
Geef ons de kracht
om nooit de armen te verachten
of onze knie te buigen voor aanmatigende macht.
Geef ons de kracht
om onze gedachten ver te verheffen
boven de kleinigheden van alle dag.
Geef ons de kracht
om dat wat wij kunnen,
liefdevol te onderwerpen aan uw wil.